Czolg lekki 7TP
aa7tp_14.jpg

Konstrukcja czołgu 7TP była rozwinięciem zakupionej licencji czołgu angielskiego Vickers E. Czołg został zatwierdzony do produkcji wiosną 1935 r. W porównaniu z czołgiem Vickers, 7TP miał nowy i mocniejszy silnik wysokoprężny. To nowatorskie rozwiązanie było znacznie bezpieczniejsze niż stosowane powszechnie w tamtym okresie silniki benzynowe, ze względu na mniejszą łatwopalność oleju napędowego. Zmiany układu napędowego pociągnęły za sobą zmianę sylwetki czołgu, wóz otrzymał też nieco grubszy pancerz. Pierwsze 24 czołgi wyprodukowano w przejściowym wariancie dwuwieżowym. Ostateczny wariant jednowieżowy miał bardzo dobrą armatę przeciwpancerną 37 mm Bofors. Wyprodukowano łącznie 139 sztuk, w tym w Ursusie 134 sztuki.

Czołgi 7TP w kampanii wrześniowej 1939 używane były w składzie 1 i 2 Batalionu Czołgów Lekkich oraz w 1 i 2 Kompanii Czołgów Lekkich Dowództwa Obrony Warszawy.
Czołgi 7TP były lepsze od niemieckich czołgów lekkich (Panzer I i II) z 1939 r. i mogły skutecznie zwalczać również ówczesne niemieckie czołgi średnie (Panzer III i IV).
W trakcie walk we wrześniu 1939 armia niemiecka zdobyła pewną ilość tych maszyn. Sformowano z nich 203 Batalion Pancerny. W 1940 r. większość jednostki przeniesiono do Norwegii, a jedna kompania trafiła do Francji.
Na podwoziu czołgu lekkiego 7TP opracowano również ciągnik artyleryjski C7P. W planach było również skonstruowanie na bazie czołgu 7TP cięższej wersji – 9TP (masa 10,6 – 11,2 tony, pancerz: max. 30-40mm).

7TP_szyny.jpg

Prowadnica szynowa - konstrukcję oparto o kolejowy nośnik, czyli wagon-platformę, na której umieszczano pojazd. Moment obrotowy z jego napędu przenosił się na koła wagonu wprawiając je w ruch. Najczęściej tego typu konstrukcje dołączano do pociągów pancernych jako drezyny. Było to rozwiązanie, które testowano na większości czołgów, chcąc je wprowadzić na stan wojsk kolejowych. Projekt prowadnicy powstał w Biurze Konstrukcyjnym poznańskich zakładów Cegielskiego, po czym pierwsze próby na prototypie przeprowadzono w lipcu 1936 roku. W testach i próbach trwających do połowy 1939 roku uczestniczył dwuwieżowy "żelazny" "Smok". Prowadnice skierowano do produkcji seryjnej w 1939 roku (zamówiono 16 sztuk), z przeznaczeniem jednak pod ciągniki gąsienicowe C7P. 7TP mogły bez problemu korzystać z tych prowadnic.

Silnik PZInż-235
Moc 110 KM
Długość 4,65 m
Szerokość 2,43 m
Wysokość 2,12 m
Masa bojowa 9 990 kg
Prędkość maks. 35 km/h
Uzbrojenie armata wz. 37 Bofors L/45 kal. 37 mm, km wz. 30 kal. 7,92 mm
Załoga 3 osoby
7tp_przekr.jpg
7tp_02.jpg

Wersja dwuwieżowa z dwoma karabinami maszynowymi wz. 30 kal. 7,92 mm i zapasem 6000 naboi.

7tp_1.jpg
7TP_23ger.jpg

Powyżej przejęty przez niemców 7TP z widocznym niemieckim oznakowaniem.

7tp_2.jpg
7tp3.jpg
7tp_4.jpg
7TP.jpg
O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Creative Commons Attribution-Share Alike 2.5 License.